Od Axela

Wydawać się mogło, że dziewczyna chciała coś powiedzieć, jednak nie chciałem naciskać ani nic.
- Nie masz za co. - odwzajemniłem gest. - To, co się stało... - zacząłem. - Czuję się winny, jak bym po prostu puścił go na pierwsze lepsze drzewo... - odwróciłem wzrok, przegryzając lekko wargę.
Tak to jest, powinienem najpierw pomyśleć nim coś powiem, lub coś zrobię. Jak by coś się stało... nie wiem... to wszystko jest skomplikowane.

?

Od Taigi

Spojrzałam mu w oczy i chyba pierwszy raz zobaczyłam w nim kogoś więcej niż tylko zwykłego kolege z pracy
- Dziękuje - Szepnęłam, niepewnie się do niego przytulając, oparłam głowę o jego klatkę piersiową po czym się odsunęłam - Obudzę ich - Zaczęłam po kolei wchodzić do każdego namiotu, żadne z nich nie wiedziała o co chodzi, a ja nie chciałam im mówić, może nie warto ich martwić? Poza tym, wiem, że Lara również była nieco przestraszona po opowieści.. Wszyscy wsiedli do samochodu, a Axel ruszył, kiedy byliśmy już praktycznie bliżej miasta odetchnęłam z ulgą. Pozostałym wyjaśniliśmy, że blisko nas widzieliśmy wilki, oczywiście nam uwierzyli. Wszystkich wysadzaliśmy, na końcu zostałam tylko ja i Axel, któremu podałam swój adres. Widząc za oknem swój dom, spojrzałam ostatni raz na chłopaka. Miałam ochotę zaprosić go do środka, poprosić żeby został ze mną na noc... Jednak... Chyba za bardzo bałam się odmowy
- Jeszcze raz dziękuje - Podniosłam lekko kącik ust

Axel?

Od Axela

Spojrzałem jej głęboko w oczy, a później na auta. Z ich wszystkich, mój był największy... ponownie spojrzałem na dziewczynę która nie spuszczała ze mnie wzroku.
- Obudź ich, ja pochowam wszystko, zmieścimy się w jednym aucie, najwyżej pojedziemy bocznymi drogami. - starałem się zachować zimną krew, gdy tak naprawdę rozwalało mnie od środka. Najchętniej to zapadłbym się pod ziemię i zapomniał o tym, co widziałem. - Nie bój się, jestem. - dodałem kładąc dłoń na jej policzku.

?

Od Taigi

Nie wiedziałam, gdzie biegnę od chwili kiedy zobaczyłam to coś, praktycznie cały czas miałam zamknięte, gdyby nie szczekanie Alexa to nie byłabym nawet pewna, że ciągnie mnie Axel. Pierwszy raz tak bardzo się wystraszyłam, nie wiem co to było i nie chce wiedzieć! To już mniej się boję idąc na akcje, gdzie wiem, że mogę stracić życie. W końcu zatrzymał się obok naszych namiotów. Z ogniska dalej dochodziło światło, przez ostatnie płomyki ognia
- Co to było?! - Pisnęłam - Mówiłeś, że to bujdy! To nie było nic, nie śniło nam się to!
- Przecież wiem - Spojrzał na mnie odgarniając włosy
- Trzeba obudzić resztę - Powiedziałam stanowczo - I jechać, jak najdalej - Zaczęłam pospiesznie praktycznie zwijając swój namiot z całą zawartością
- Tylko ja nie piłem - Axel tymi słowami sprawdził mnie na ziemię, to prawda tylko on nie pił. Chociaż wypiłam tylko jedno piwo to i tak nie mogłam wsiadać za kółko. Niepewnie złapałam go za rękę, patrząc na niego szklistymi oczami
- Axel.. Ja nie chce tu zostawać

Axel?

Od Axela

Dziewczyna po kilku chwilach znów stanęła koło mnie, włączyła latarkę i ruszyliśmy w głąb lasu. Aleks szedł kawałek od nas, obwąchując wszystko dookoła, my, szliśmy dość szybko siebie gdyż co krok nasze ramiona ocierały się o siebie. Było cicho, słychać było tylko hukanie sowy. Nagle z drzewa skoczyła dziwna postać w białym... ubraniu? Świeciły mu się oczy, gdy padało na niego światło latarki, zaczął wydawać z siebie dziwne i przerażające odgłosy.

Dziewczyna krzyknęła z przerażeniem, daję słowo że mi również serce stanęło gdy wylądował tuż przed nami. Pośpiesznie wyciągnąłem pistolet i bez większego namysłu strzeliłem kilka razy do tego czegoś, z czego trafiłem raz ponieważ poruszał się jak małpa, był zwinny. Padł na ziemie, nie poruszał się. Mimo wszystko złapałem sparaliżowaną dziewczynę za rękę i pociągnąłem w stronę naszych namiotów, sam również byłem strząśnięty tym wszystkim. Przecież to nie normalne, niemożliwe! To nie miało prawa się zdarzyć!

? Troszku strachu xd

Od Taigi

Wolną ręką dotknęłam jego czoła, robiąc dziwny wyraz twarzy. Po chwili opuściłam rękę i dalej patrzyłam na niego zaskoczona
- A Tobie co? - Zapytał lekko zaskoczony
- Idziesz tam - Wskazałam ręką na las - Tam gdzie jest ciemno, w środku nocy, sam - Wyjaśniłam
- Nie sam bo z Alexem - W mroku dostrzegłam jedynie jego mały uśmiech
- Jesteś chory - Westchnęłam - A co jeśli to prawda? - Zapytałam cicho, jakby obawiając się o podsłuchiwanie
- Co? - Zaśmiał się cicho
- To, że ten szpital dalej jest zamieszkiwany i nocami wychodzą na poszukiwania jedzenia - Obejrzałam się za siebie wracając do niego wzrokiem
- Chyba nie wierzysz w takie bzdury. Jak chcesz możemy się nawet przejść w tamtym kierunku, zobaczysz, że nic tam nie ma
- Chyba Cię do reszty pogrzało - Skrzyżowałam ręce, chociaż... Nie chciałam wyjść na taką co się boi, z jednej strony wiedziałam, że jest to irracjonalne, z drugiej... - Ale nie podejdziemy za blisko?
- Wiesz ja Cię nie zmuszam ani... - Zaczął, ale mu przerwałam
- Wezmę bluzę i latarkę - Skocznym krokiem udałam się w stronę swojego namiotu

Axel?

Od Axela

Było już trochę chłodno, dlatego ubrałem długie spodnie i bluzę. Musiałem się jeszcze kawałek przejść z Aleksem aby mógł się załatwić, żeby mi w nocy nie piszczał. Wychodząc z namiotu, zauważyłem Taigę z bronią w ręku, celującą do jakiejś postaci. Powoli ruszyłem w jej stronę, starając się dokładniej przyjrzeć się danej osobie, jednak nie zbyt mi to wyszło gdyż było ciemno. Po kilku chwilach odwrócił się z rękami w górze, był to Lory.
- Czemu się nie odzywałeś, ani nie obróciłeś? - spytała opuszczając rękę z bronią.
- Jak miałem się odwrócić, jak sikałem? - westchnął i bez większych wyjaśnień, wrócił do swojego namiotu.
- Wszystko gra? - spytałem.
- Tak. - przeczesała włosy dłonią. - Gdzie idziesz?
- Aleks musi załatwić swoje potrzeby, wiesz...
- Idziesz, tam, do lasu? Sam...? - wyglądała na... sam nie wiem, nie do końca udało mi się rozszyfrować jej wyraz twarzy.
- No, a co?

?